Одам ба мушкилот дар зиндагӣ ниёз дорад, зеро онҳо бояд аз муваффақият лаззат баранд. - АПЖ Абдул Калам

Одам ба мушкилот дар зиндагӣ ниёз дорад, зеро онҳо бояд аз муваффақият лаззат баранд. - АПЖ Абдул Калам

холӣ

Мо, одамон майл дорем, ки аз хурсандӣ даст кашем. Агар шодӣ дароз истад, мо фикр мекунем, ки ин роҳи зиндагӣ аст. Интизориҳои мо меафзоянд ва эҳсос мекунем, ки ин муқаррароти нав аст. Мо чизҳои бебаҳоро мегирем ва онро тавре қадр надорем, ки дар вақташ надоштем.

Аммо мо набояд дар ин роҳ кор кунем. Мо бояд чизҳои доштаамонро дарк кунем ва аз он сипосгузор бошем. Ҳар он чизе, ки мо аз ҳад зиёд дорем, мо бояд онро ба дигарон, ки ба он ниёз доранд, хайрия кунем. Ин ба рушди ҷомеа кӯмак хоҳад кард ва бидуни фарқияти байни онҳое, ки зиндагии хуб доранд бо касоне, ки хушҳол нестанд.

Вақте ки мо ба душвориҳо дучор мешавем, мо худро бад ҳис мекунем ва сипас дарк мекунем, ки замони хубе будем. Мо ҳеҷ гоҳ намедонем, ки кай офат мерасад. Пас, мо бояд барои ҳар як лаҳзаи хубе, ки дорем, миннатдор бошем.

Ҳангоми дучор шудан бо душвориҳо мо арзиши аслии ҳама чизеро, ки барои мо чун чизи муқаррарӣ сарф карда буд, мефаҳмем. Вақте ки замонҳои душвор мегузаранд ва бори дигар мо бори нек мебинем, мо аз он ҳам бештар лаззат мебарем. Ин аз он сабаб аст, ки мо медонем, ки чӣ гуна онро аз даст додаем ё чӣ қадар дар ҳақиқат имтиёз дорем, ки муваффақиятҳое, ки имрӯз мебинем, ба даст оварда метавонем.

Сарпарастон

Дар вақтҳои душвор, мо умедро аз даст медиҳем, аммо вақте ки аз он мебароем, мо арзиши он чизеро, ки орзуи деринаи мо дошт, ва ҳатто боз ҳам бештарро дарк мекунем. Ҳамин тариқ, ҳарду замонҳои душвор ва ҳам хушбахтона ба мо дар ташаккули шахсоне кӯмак мерасонанд, ки дар ниҳоят мо мешавем.

Шумо Бигзор низ мехостед